Hoi, kleine Bo. Ik zie je nog staan, met die grote bruine ogen en dat krullende oranje haar dat altijd alle kanten opging. Jij haatte dat haar. Je haatte hoe het altijd in je gezicht hing, hoe het nooit deed wat jij wilde. Net als de rest van de wereld soms. En dat gevoel – dat constante, knagende gevoel dat je niet goed genoeg was – dat ken ik maar al te goed. Het is het gevoel dat je nooit helemaal op je plek was. Als ik nu terug kon gaan, zou ik je vastpakken en je waarschijnlijk net iets te lang knuffelen, waardoor je ongemakkelijk wordt. Maar dat zou me niet uitmaken, ik zou je vasthouden, je aankijken en zeggen: “Je was altijd al goed genoeg, precies zoals je bent.”
En ik hoor het je al zeggen: “Jaaaa-haaaa, dat weet ik allemaal wel.” Maar geloof me, Bo. Al die keren dat je dacht dat je niet slim genoeg, niet mooi genoeg, gewoon niet genoeg was – je had het zo mis. Er zat altijd zoveel meer in jou dan je ooit hebt kunnen zien. Je hebt het altijd in je gehad. Luister even naar me, want dit moet je horen, zelfs al wil je koppige zelf dat nu misschien niet.
Je bent altijd meer geweest dan je dacht
Weet je nog hoe je uren voor de spiegel stond en alleen maar de dingen zag die je niet mooi vond? Die krullen waar je zo’n hekel aan had, en de sproeten die je het liefst wilde laten verdwijnen. Je dacht dat je jezelf moest veranderen om gezien te worden. Het voelde alsof je elke dag opnieuw moest vechten tegen je spiegelbeeld, alsof niets wat je deed ooit genoeg was. Extensions, lagen make-up… Je probeerde je te verbergen, bang dat iemand door die façade heen zou kijken. Maar Bo, je hoefde nooit iets aan jezelf te veranderen. Zelfs op de dagen dat je je het meest onzeker voelde, was je al precies goed zoals je was. Je dacht dat je meer moest doen, meer moest zijn – maar zelfs zonder die lagen was je al heel. Je was al genoeg, precies zoals je bent. Alleen kon je dat toen nog niet zien.
Elke keer dat je jezelf kwijtraakte, bleef je, diep vanbinnen, nog altijd jij.
Je waarde hangt niet af van je relaties
Ik weet dat je soms dacht dat je pas iets waard was als iemand anders dat tegen je zei. Dat je waarde lag in wie naast je stond, of wie naast je in bed lag. Alsof hun goedkeuring jouw geluk bepaalde. Maar lieve Bo, dat is niet waar. Je hebt zó vaak je geluk laten afhangen van anderen, alsof hun liefde of aandacht de leegte in jou kon opvullen. Maar de waarheid is dat je nooit iemand anders nodig hebt gehad om je waarde te bevestigen. Jij, helemaal alleen, bent altijd al compleet geweest. Die leegte die je voelde, kon nooit door iemand anders gevuld worden – en dat is oké. Je waarde hangt niet af van wie je vasthoudt of toelaat in je leven. Het draait altijd om hoe jij jezelf ziet.
Zelfs als je jezelf kwijtraakt, blijf je nog steeds jij
Hoe vaak heb je geprobeerd iemand anders te zijn, omdat je dacht dat dat was wat anderen van je verwachtten? Hoe vaak heb je jezelf aangepast, omdat je dacht dat je zo aan hun verwachtingen moest voldoen? Je geloofde dat je alleen waardevol was als je precies werd wie zij wilden zien. Je deed zo hard je best om iedereen tevreden te houden, dat je jezelf langzaam verloor. Maar zelfs op die momenten bleef jij vanbinnen altijd jezelf. Het is oké om jezelf soms kwijt te raken – dat overkomt ons allemaal. Uiteindelijk vind je jezelf terug, misschien niet zoals je had verwacht, maar precies zoals je bedoeld bent. En dat is meer dan genoeg.
Het is niet jouw taak om iedereen te redden
Je probeerde altijd iedereen blij te maken, alsof dat jouw verantwoordelijkheid was. Je dacht dat als iedereen maar blij was, jij ook vanzelf gelukkig zou zijn. Maar lieve Bo, dat is niet zo. Het is niet jouw taak om iedereen te redden. Je kan niet iedereen helpen, en dat hoeft ook niet. Je mag voor jezelf kiezen. Je mag nee zeggen. Je hoeft niet altijd degene te zijn die alles oplost, die klaarstaat, die er voor iedereen is, ook als dat ten koste van jezelf gaat. Het is oké om soms even alleen voor jezelf te zorgen, want jij hebt dat ook nodig. Dat verdien je ook.
Je hebt zo ontzettend lang gedacht dat je constant moest vechten voor je plek, terwijl de enige bevestiging die je echt nodig had, van jezelf moest komen.
Fouten maken betekent dat je leeft
Ik weet hoe bang je was om fouten te maken. Elke misstap voelde als een bewijs dat je tekortkwam, dat je niet goed genoeg was. Maar het is echt niet erg om fouten te maken, Bo. Het betekent dat je iets probeert, en dat is wat je sterker maakt. Mensen die nooit fouten maken, blijven stilstaan. Jij hebt ondanks al je omwegen, je misstappen, en je onzekerheden, het lef gehad om door te gaan. Schaam je niet voor je fouten – ze hebben je sterker en interessanter gemaakt. Je fouten hebben je gevormd tot iemand die veerkrachtig is, iemand die altijd blijft leren en groeien, zelfs als het moeilijk is.
Je hoeft niets te bewijzen
Al die jaren heb je geprobeerd te bewijzen dat je iets waard was. Je dacht dat als je maar slimmer, mooier of leuker zou zijn, je eindelijk de bevestiging zou krijgen waar je zo naar verlangde. Maar Bo, dat hoefde nooit. Je waarde hing nooit af van wat je deed, wat je bereikte of hoe anderen je zagen. Jij, met al je onzekerheden en fouten, bent altijd al genoeg geweest. Je hebt zo ontzettend lang gedacht dat je constant moest vechten voor je plek, terwijl de enige bevestiging die je echt nodig had, van jezelf moest komen.
Voor ons
Voor het meisje dat altijd zo hard haar best deed, dat probeerde te passen in een wereld die haar soms niet leek te begrijpen: je was zoveel meer dan je ooit hebt gezien. Je voelde je vaak klein, terwijl je juist zoveel kracht had. Je dacht dat je anders moest zijn om gezien te worden, maar het was je eigenheid die je speciaal maakte. Je hoefde nooit te veranderen om waardevol te zijn – je had het altijd al in je.
En nu, voor de vrouw die ik elke dag in de spiegel zie – die nog steeds twijfelt, die af en toe terugvalt in dezelfde strijd als toen. Je vraagt je nog vaak af of je wel genoeg bent, of je het ooit zult voelen zoals het zou moeten. En die vraag blijft knagen, zelfs als je weet dat je waarde niet in de handen van anderen ligt. Maar steeds vaker begin je te begrijpen dat jouw goedkeuring de enige is die echt telt.
Het is geen makkelijk proces. Het voelt niet altijd alsof je vooruitgaat, en soms lijkt de twijfel groter dan het geloof in jezelf. Maar zelfs dan, blijf je doorgaan. Beetje bij beetje leer je jezelf te zien los van wat anderen denken. Je hoeft niet alles te weten of te voelen om genoeg te zijn – je bent al op weg.
Voor het meisje dat het nooit kon zien, en voor de vrouw die stukje bij beetje haar ogen opent, zelfs als ze soms liever wegkijkt.
Wow Bo, wat een herkenbare en wijze blog weer.
Zo waardevol, woorden schieten tekort.
Alweer bedankt voor een hulpvolle herinnering dat we precies goed zijn zoals we zijn inclusief alle plussen en minnen.
Heel veel goeds gewenst uit Lichtenvoorde, vriendelijke groet Michel