in het Brein van Bo

person sitting on bench under tree

“Ik wil niet accepteren dat mijn ware ik niet is uitgenodigd op haar eigen feestjes.”

Je zou zeggen dat mijn sociale agenda net zo overvol is als een trein tijdens de spitsuren. Op het eerste gezicht lijkt “eenzaamheid” het laatste woord dat je zou associëren met iemand zoals ik, een social butterfly die altijd is omringd door mensen. Toch knaagt er vaak een gevoel aan me dat moeilijk te verklaren is, maar waarvan ik sinds kort weet: ik voel me regelmatig eenzaam.

We horen regelmatig over eenzaamheid bij ouderen, vergeten achter de geraniums en compleet buitengesloten van de wereld en de maatschappij om hen heen. Een stuk minder vaak lezen we verhalen van jongeren die, ondanks hun bruisende sociale leven, kampen met een soortgelijk gevoel. Jongeren zoals ik, realiseer ik sinds kort.

Eenzaam, maar niet alleen

Het is niet zo dat ik vaak alleen ben – mensen die me kennen zullen juist zeggen dat ik me altijd omring met mensen om me heen. Mijn dagen zijn gevuld met sociale contacten, mijn huis is regelmatig gevuld met mensen en mijn telefoon staat dagelijks roodgloeiend. Echter blijkt eenzaamheid niet exclusief gereserveerd te zijn voor mensen die alleen door het leven gaan. Ik kan me op een feest begeven, vol met mensen en keiharde muziek, en nog is soms de stille leegte het duidelijkst merkbaar. Hoe kan dat?

Het is niet de fysieke aan- of afwezigheid van mensen om me heen wat ervoor zorgt dat ik me wel of niet eenzaam voel: het is het gevoel van verbondenheid. Die verbondenheid is voor mij een stuk zeldzamer dan ik in eerste instantie dacht. Het gaat niet om de hoeveelheid feestjes waar je bent geweest, de connecties op social media of de hoeveelheid mensen waar ik mijn tijd mee spendeer.  Het gaat om de momenten dat je je écht gehoord en begrepen voelt. De momenten waar je het gevoel hebt volledig jezelf te kunnen zijn. De momenten dat iemand de moeite neemt om door je maskers heen te kijken en te zien wie je daadwerkelijk bent.

Maskers af

Maar laten zien wie je écht bent: dat vergt een flinke dosis kwetsbaarheid. Die kwetsbaarheid vind ik eng, en dat weet ik maar al te goed. Er zijn weinig mensen bij wie ik me echt kwetsbaar durf op te stellen. Dit is ondertussen een automatisch proces geworden: ik ken mijn eigen masker beter dan dat ik mezelf ken. Daardoor voelt de ‘echte’ ik zich regelmatig eenzaam. Ik denk dat ik vaak genoeg niet eens naar mezelf wil luisteren, of mezelf (en mijn ware gevoelens) wil horen.

Mijn leven lijkt op een feest waar iedereen is uitgenodigd, behalve mijn ware ik – die blijft eenzaam wachten op haar uitnodiging. Ik probeer te accepteren dat ik wel eens eenzaam ben, zonder mezelf daarvoor af te kraken, maar tot nu toe vind ik dat nog moeilijk. Ik heb nog een hele hoop groei door te maken op dit gebied. Dat gaat nog een hele uitdaging worden. Echter wil ik al helemaal niet accepteren dat de pure en ware Bo – wie dat dan ook moge zijn, niet is uitgenodigd op haar eigen feestjes.

Voel jij je ook wel eens eenzaam? Wat doe je er aan om eenzaamheid tegen te gaan? 

Heel veel liefs,
Bo

Picture of Bo Klappe

Bo Klappe

COMMENT
NAME
EMAIL

Back to top: